Open een willekeurige nieuwsapp, podcast of kijk naar een talkshow en het ging afgelopen week over verkeersveiligheid. De extra handhavingsmiddelen van het OM, het niet houden aan de 30 km/u of over het aantal verkeersslachtoffers dat vele malen groter blijkt te zijn volgens ambulancedata dan de tot nu toe vooral gebruikte data vanuit de politie.
Waarom allemaal specifiek die week? Nou donderdag 21 mei was het commissiedebat verkeersveiligheid in de Tweede Kamer en de ministers van I&W en J&V hebben in aanloop daarnaartoe de kamer geïnformeerd over de stand van zaken en de acties die ondernomen worden. Dus de lobby draait overuren en iedereen wil laten zien wat de ernst is van de situatie, wat er gedaan wordt en wat er nog nodig is. En laten we eerlijk zijn ondanks alle goede bedoelingen van eenieder die bezig is met het verbeteren van de verkeersveiligheid, is het gewoonweg niet genoeg.
Dagelijks gemiddeld 2 dodelijke slachtoffers en meer dan 50 gewonden is gewoonweg onacceptabel. We hebben het hier over verkeersdeelnemers die net als jij en ik onderweg waren naar school, werk, de winkel, vrienden, familie of gewoon een dagje uit maar het helaas niet ongeschonden hebben gehaald.
Maar hoe dan? Meer 30, meer handhaving, meer geld naar infra of meer educatie? Als experts buitelen we over elkaar, bij de NOS, RTL, NPO1 en in de geschreven pers en vakbladen en ja ik doe er ook aan mee. Ook weer met deze blog.
Feit is, we hebben allemaal gelijk en deels ook niet, in mijn optiek. We proberen een probleem op te lossen door het symptoom op te lossen maar niet de bron aan te pakken: namelijk de gebruiker zelf, en ja daar horen wij ook bij. Hoe vaak wordt er wel niet gezegd: “Regels zijn regels, maar ik kan best…, ik heb haast dus ik mag wel wat harder, de weg nodigt uit tot harder rijden dus dat kan je me niet verwijten, ik kan best drinken en rijden want hoe kom ik anders thuis?” et cetera, et cetera. We maken samen een veiliger verkeer door ons bewust te zijn van ons gedrag en het effect wat we daarmee hebben op onze omgeving.
Tegelijk is het ook tijd om kritisch te kijken of we de bewijslast niet om moeten gaan draaien op het vlak van verkeersveiligheid. 50 is de norm en als dat niet veilig kan, moet het 30 zijn? Als je kijkt naar een veilige en vooral ook leefbare woonomgeving is dan 30 km/u niet de norm en bewijs maar dat 50 km/u veilig kan.
Hoe dan ook er is werk aan de winkel, maar pak dan de bron aan!
‘Mobiliteit is van alledag en van iedereen. En iedereen heeft ook wel een mening over hoe het beter of anders kan. Ik krijg energie van het zoeken naar die oplossing waar iedereen beter van wordt of blij mee is en tegelijk de wereld een stukje verkeersveiliger, leefbaarder en bereikbaarder maakt. Denken in kansen en mogelijkheden.’