[23-06-2011]
Iedereen die actief meedoet in de maatschappij maakt elke dag keuzes in mobiliteit. Ga ik lopen, neem ik de fiets of ga ik met de auto of het openbaar vervoer? We maken een keuze die mede afhankelijk is van de bestemming die we willen bereiken en de obstakels die we onderweg verwachten tegen te komen. Toch zijn die keuzes in mobiliteit niet voor iedereen vanzelfsprekend. Mensen met een lichamelijke, psychische of verstandelijke beperking hebben die keuzevrijheid vaak niet. Sommigen zijn aangewezen op gebruik van het doelgroepenvervoer (Wmo).
Door de toenemende vergrijzing en de overheidsbezuinigingen staat de kwaliteit van het Wmo-vervoer (regiotaxi) onder druk. Het lijkt onoverkomelijk dat in de toekomst meer mensen met minder geld vervoerd moeten worden. Juist in een tijd dat participatie centraal staat, is dat geen prettig vooruitzicht. Want alleen als iemand in staat is zich te verplaatsen, kan hij of zij pas écht meedoen in de samenleving.
Sinds kort werk ik via Mobycon als programmamanager voor provincie Noord-Brabant aan de substitutie van Wmo-vervoer naar regulier openbaar vervoer (ov). Veel mensen zien deze gewenste substitutie van het relatief dure Wmo-vervoer naar het goedkopere ov louter als een verlengstuk van de ingezette bezuinigingen. Voor mij persoonlijk is de substitutie niet gericht op de beperking van het Wmo-vervoer, maar juist gericht op het vergroten van de keuzemogelijkheden in het (openbaar) vervoer. Mensen laten weten dat het ov toegankelijker is geworden en laten zien hoe je er op een slimme wijze gebruik van kunt maken, vormt de basis van het Brabantse project. Ook zal het aanbod aan ov in sommige gebieden dichter bij de klant gebracht moeten worden door rekening te houden met de wensen van de doelgroep.
Kansen voor het bereiken van substitutie liggen vooral in het bieden van alternatieven voor het Wmo-vervoer naar veel voorkomende bestemmingen. Hier liggen zeker kansen in stedelijke gebieden waar bussen rijden in een hoge frequentie. Als we er in slagen om mensen met beperkingen alternatieven in hun vervoer te bieden, betekent dat meer (keuze)vrijheid. Meedoen in de maatschappij wordt dan ook voor hen een stuk makkelijker.
