[19-04-2011]
Column: de heer Klinkenberg, Programmamanager Mobiliteit bij CURNET
Vandaag moet ik naar Ede. Vanuit het buitengebied van Almere is dat best een complexe reis. Ik bel maar even mijn favoriete mobiliteitsprovider, de ANWB, die mijn ketenverplaatsingen –vaak combinaties van deelauto, openbaar vervoer en fiets- altijd prima voor mij regelt. Met de ledenpas reserveer en betaal ik de deelauto en fiets en reis ik ‘op krediet’ in het openbaar vervoer. Handig toch?
Het Nieuwe Werken is allang niet nieuw meer. Als ik een auto neem mijd ik de spitsen. 20 jaar geleden werd je daar zelfs voor beloond.
Mijn eigen auto heb ik in 2025 weggedaan. Een pijnlijke beslissing, maar ik gebruikte hem erg weinig. Ik ging liever elektrisch fietsen. Tot 20 kilometer naar kantoor was prima mogelijk. En het mooie is dat dit fietsen mij geen cent kost van mijn persoonlijk mobiliteitsbudget….
Met de doorbelasting van negatieve externe effecten van het autorijden in de kilometerheffing is het autorijden na 2015 erg duur geworden. Het bezitten van een auto is ook allang geen automatisme meer. Aan het begin van de 21e eeuw zagen we dat verschijnsel al in het verre Oosten. Mijn kinderen kijken heel anders tegen de auto aan als ik. Vroeger mopperde ik op de slechte kwaliteit van het openbaar vervoer. Zij kunnen zich dat niet voorstellen en zien de auto juist als noodzakelijk kwaad.
Boodschappen doe ik meestal bij internetwinkels. Het blijft een uitdaging om de goedkoopste bezorgmomenten te vinden. Ik word financieel ‘beloond’ om goederen thuis afgeleverd te krijgen buiten de spitsen van het woon-werkverkeer. Dat is duurzaam én blijkbaar economisch aantrekkelijk voor de internetwinkel. Goederen kan ik ook zelf ophalen bij distributiecentra. Die liggen aan de rand van de stedelijke agglomeraties op zogenaamde intermodale knooppunten. Soms is dat ook een Park&Ride-station, waar je vanuit de regio goed met de auto kunt komen. De meeste goederen komen per boot of trein aan en vanaf zo’n distributiepunt worden ze met kleine elektrische voertuigen bij winkels in de stad afgeleverd.
Een droom? Welnee. Veel hiervan is al succesvol getest, onder andere binnen Transumo. Haalbaar? Ja, als we bestuurlijk het lef hebben om te kiezen voor duurzame mobiliteit en de markt de ruimte geven om mobiliteitsdiensten te ontwikkelen.
Jan Klinkenberg
Programmamanager Mobiliteit bij CURNET
Het Nieuwe Werken is allang niet nieuw meer. Als ik een auto neem mijd ik de spitsen. 20 jaar geleden werd je daar zelfs voor beloond.
Mijn eigen auto heb ik in 2025 weggedaan. Een pijnlijke beslissing, maar ik gebruikte hem erg weinig. Ik ging liever elektrisch fietsen. Tot 20 kilometer naar kantoor was prima mogelijk. En het mooie is dat dit fietsen mij geen cent kost van mijn persoonlijk mobiliteitsbudget….
Met de doorbelasting van negatieve externe effecten van het autorijden in de kilometerheffing is het autorijden na 2015 erg duur geworden. Het bezitten van een auto is ook allang geen automatisme meer. Aan het begin van de 21e eeuw zagen we dat verschijnsel al in het verre Oosten. Mijn kinderen kijken heel anders tegen de auto aan als ik. Vroeger mopperde ik op de slechte kwaliteit van het openbaar vervoer. Zij kunnen zich dat niet voorstellen en zien de auto juist als noodzakelijk kwaad.
Boodschappen doe ik meestal bij internetwinkels. Het blijft een uitdaging om de goedkoopste bezorgmomenten te vinden. Ik word financieel ‘beloond’ om goederen thuis afgeleverd te krijgen buiten de spitsen van het woon-werkverkeer. Dat is duurzaam én blijkbaar economisch aantrekkelijk voor de internetwinkel. Goederen kan ik ook zelf ophalen bij distributiecentra. Die liggen aan de rand van de stedelijke agglomeraties op zogenaamde intermodale knooppunten. Soms is dat ook een Park&Ride-station, waar je vanuit de regio goed met de auto kunt komen. De meeste goederen komen per boot of trein aan en vanaf zo’n distributiepunt worden ze met kleine elektrische voertuigen bij winkels in de stad afgeleverd.
Een droom? Welnee. Veel hiervan is al succesvol getest, onder andere binnen Transumo. Haalbaar? Ja, als we bestuurlijk het lef hebben om te kiezen voor duurzame mobiliteit en de markt de ruimte geven om mobiliteitsdiensten te ontwikkelen.
Jan Klinkenberg
Programmamanager Mobiliteit bij CURNET
