[28-11-2003]
Column die op 28 november in de digitale nieuwsbrief OV-Actueel is verschenen. Auteur: Onno van Drunen van Verkeersadviesburo Diepens en Okkema.
Chagrijnig
Wat mij zo opvalt aan de reizigers die van openbaar vervoer gebruik maken (en daarbij heb ik een beter zicht op busreizigers dan op treinreizigers) is dat de gemiddelde blik er een is van norsigheid. Of is het berusting, misschien zelfs chagrijn? Alsof deze mensen uitdrukken dat het een straf is van het OV gebruik te moeten maken. Als ik er op mijn fietsje of in de auto langsrijd (er = een volle bus) bekruipt mij altijd het gevoel dat ik beter af ben dan zij die in de bus/tram verblijven. Nou heb ik deze waarneming wel eens getoetst als automobilist in de file verblijvend en dan kijkt de gemiddelde bestuurder toch anders dan de gemiddelde OV-gebruiker (minder nors, meer betrokken -bij de file, de radio of het telefoongesprek-), is mijn ervaring. Hoe komt dat? Waarom kijkt de OV-reiziger zoals hij kijkt? Omdat hij onderweg is naar een vervelende afspraak? Omdat hij zich ergert aan de drukte in het voertuig? Omdat hij opziet tegen het vervolg van zijn reis (die meer van hetzelfde gaat opleveren)?
Mijn stelling is dat geen mens uit volle overtuiging kiest om zich collectief te laten vervoeren. Het is op zijn best een 'second best' keuze. Daar hoeft op zich niets mis mee te zijn. Maar waarom dan geen blije gezichten? Als je in een oude bus in de file staat, je zelf moet uitzoeken hoeveel bussen je eerder moet nemen om je geplande reis te kunnen maken, je op (bus)stationomgevingen komt waar je het liefst zo snel mogelijk weer weg wilt, daar word je niet vrolijk van. De grote vraag is dus "hoe je blikken van OV reizigers minder chagrijnig kunt maken".
Wat mij zo opvalt aan de reizigers die van openbaar vervoer gebruik maken (en daarbij heb ik een beter zicht op busreizigers dan op treinreizigers) is dat de gemiddelde blik er een is van norsigheid. Of is het berusting, misschien zelfs chagrijn? Alsof deze mensen uitdrukken dat het een straf is van het OV gebruik te moeten maken. Als ik er op mijn fietsje of in de auto langsrijd (er = een volle bus) bekruipt mij altijd het gevoel dat ik beter af ben dan zij die in de bus/tram verblijven. Nou heb ik deze waarneming wel eens getoetst als automobilist in de file verblijvend en dan kijkt de gemiddelde bestuurder toch anders dan de gemiddelde OV-gebruiker (minder nors, meer betrokken -bij de file, de radio of het telefoongesprek-), is mijn ervaring. Hoe komt dat? Waarom kijkt de OV-reiziger zoals hij kijkt? Omdat hij onderweg is naar een vervelende afspraak? Omdat hij zich ergert aan de drukte in het voertuig? Omdat hij opziet tegen het vervolg van zijn reis (die meer van hetzelfde gaat opleveren)?
Mijn stelling is dat geen mens uit volle overtuiging kiest om zich collectief te laten vervoeren. Het is op zijn best een 'second best' keuze. Daar hoeft op zich niets mis mee te zijn. Maar waarom dan geen blije gezichten? Als je in een oude bus in de file staat, je zelf moet uitzoeken hoeveel bussen je eerder moet nemen om je geplande reis te kunnen maken, je op (bus)stationomgevingen komt waar je het liefst zo snel mogelijk weer weg wilt, daar word je niet vrolijk van. De grote vraag is dus "hoe je blikken van OV reizigers minder chagrijnig kunt maken".
Door ze het gevoel te geven dat de voorziening die zij gebruiken een uitstekende keuze is. Door een hoge basiskwaliteit te leveren. Overal schone, prettige en veilige omgevingen, altijd moderne voertuigen, actuele eenvoudige reizigersinfo onder handbereik. En blije gezichten achter het stuur. Tot zover niets nieuws onder de zon.
Waarom zie ik dan nog zoveel chagrijnige gezichten?
Uw reactie?
Mail Onno van Drunen, Senior Adviseur Mobiliteit & Management : info@mobycon.nl
